Guilty Pleasures - Laurell K. Hamilton

Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο της Laurell K. Hamilton με την Anita Blake. H Anita Blake ζωντανεύει νεκρούς για λίγες ώρες ώστε οι δικοί τους άνθρωποι να μπορέσουν να τους πούνε αντίο, ή να τους ρωτήσουνε κάτι ή και τα δύο. Αλλά η Anita μεταξύ των πλασμάτων της νύχτας, και ιδιαίτερα των βρυκολάκων, είναι γνωστή ως Η Εξολοθρευτρια. Και αυτό επειδή έχει σκοτώσει μερικούς βρυκόλακες στην ζωή της. Τώρα κάποιος άλλος σκοτώνει βρυκόλακες με έναν ξεχωριστό τρόπο. Και οι βρυκόλακες, αλλά και η αστυνομία, ψάχνουν τον ένοχο ή τους ενόχους. Η αρχηγός των βρυκολάκων στην πόλη θα αναμείξει την Anita και θα της αναθέσει να βρεί τον δολοφόνο..

Βρυκόλακες, ζόμπι, και άλλα τρομερά πλάσματα κάνουν την εμφανισή τους σε αυτό το βιβλίο. Μπορούμε να πούμε ότι είναι βιβλίο τρόμου, αφού όντως κάποιες σκηνές μπορεί να καταφέρουν να τρομάξουν και να φοβίσουν. Είναι ένα μείγμα αστυνομικού, τρόμου και φαντασίας, και το όλο μείγμα λειτουργεί θετικά για το συγκεκριμένο βιβλίο.

Ένα από τα πλεονεκτήματα του βιβλίου είναι η ίδια η Anita. Βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια της, και βλέπουμε τους πραγματικούς βρυκόλακες, και όχι την "ρομαντικοποιημένη" εικόνα που δίνουν πολλά άλλα βιβλία. Για την Ανίτα, ένας καλός βρυκόλακας είναι ένας νεκρός βρυκόλακας... Οι χαρακτήρες της Hamilton είναι αληθοφανής, δεν είναι απλά καρικατούρες, ούτε χαρακτήρες χωρίς προβλήματα' ο καθένας. και ιδιαίτερα η Ανίτα, έχουν τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά τους και αυτό γίνεται φανερό... Οι χαρακτήρες του βιβλίου επίσης, έχουν παρελθόν, και αυτό βοηθάει στο χτίσιμο των χαρακτήρων.

Μου έχουν πεί ότι ενώ έχει κάνει καλή αρχή με το συγκεκριμένο βιβλίο, και συνέχισε καλά για μερικά βιβλία της σειράς, αργότερα τα βιβλία είναι από λίγο εως πολύ απαράδεκτα. Δεν το ξέρω αυτό, και θα το δώ όταν φτάσω σε εκείνο το σημείο. Ως τότε όμως θα διαβάσω μερικά ακόμα της σειράς.

Dead Until Dark - Charlaine Harris

Μου αρέσουν οι ιστορίες με βρυκόλακες. Από τότε που είδα τον Christopher Lee ως Κόμη Δράκουλα σε εκείνες τις ασπρόμαυρες αρχικά ταινίες της Hammer Horror... Ετσι λοιπόν αποφάσισα να αγοράσω και να διαβάσω το πρώτο βιβλίο της σειράς με την Sookie Stackhouse, Dead Until Dark για να πάρω την δόση μου από βρυκόλακες... Είχα καιρό να διαβάσω ιστορία με βρυκόλακες, και το συγκεκριμένο βρισκόταν και στην κορυφή των αδιάβαστων.

Οι βρυκόλακες βρίσκονται πια ανάμεσα στον κόσμο, και είναι γνωστό σε όλους πιά. Χάρη στο True Blood, ένα συνθετικό αίμα, οι βρυκόλακες δεν χρειάζεται πια να πίνουν ανθρώπινο αίμα. Φυσικά δεν ακολουθούνται πάντα οι κανόνες, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία. Η Sookie Stackhouse είναι μία σερβιτόρα στην πόλη Bon Temps σε μία από τις Νότιες Πολιτείες των ΗΠΑ. Αλλά δεν είναι μία συνηθισμένη σερβιτόρα: η Sookie μπορεί να διαβάζει την σκέψη! Αλλά ο Bill Compton είναι ένας από τους λίγους των οποίων την σκέψη δεν μπορεί να διαβάσει. Και αυτό επειδή ο Bill είναι βρυκόλακας... Μετά την άφιξη του Bill αρχίζουν και κάποιες δολοφονίες ατόμων που είχαν κάποια σχέση με βρυκόλακες. Άραγε κινδυνεύει και η Sookie; Μήπως ο ίδιος ο Bill παρά την δύναμη του;

Το Dead Until Dark δεν είναι βιβλίο τρόμου' άλλωστε τα περισσότερα βιβλία με βρυκόλακες δεν είναι τρομου πιά. Αλλά το βιβλίο με ευχαρίστησε αρκετά ως ανάγνωσμα. Κάποιες ιδέες της συγγραφέως μου άρεσαν αρκετά όπως το ότι χρησιμοποιείται το αίμα των βρυκολάκων ως ναρκωτικό, ή το μυστικό του Sam. Είμαι σίγουρη ότι ο κόσμος της Sookie έχει αρκετά πράγματα να προσφέρει ακόμα, και το ότι αυτό το βιβλίο δεν είναι παρά μόνο η εισαγωγή στον διαφορετικό κόσμο των νυκτόβιων πλασμάτων.

Μου άρεσε στο γράψιμο της Harris το ότι δεν παρασύρεται από λεπτομέρειες και κουραστικές αναλύσεις. Από την άλλη πλευρά, μερικοί χαρακτήρες χρειαζόντουσαν , πάντα κατά την γνώμη μου, περισσότερες λεπτομέρειες. Όπως ο Sam π.χ. για τον οποίο είμαι σίγουρη ότι έχει κάποια καλή ιστορία ως χαρακτήρας, για το παρελθόν του. Το τρίο των βρυκολάκων που είναι παλιοί γνώριμοι του Bill, ή ο Andy Bellefleur, είναι σίγουρα χαρακτήρες που θα ενδιέφερε τον αναγνώστη να μάθουμε κάτι παραπάνω. Ισως βέβαια και αυτές οι ιστορίες να μας περιμένουν στα επόμενα βιβλία.  

Το βιβλίο το διάβασα στην αγγλική έκδοση, κυκλοφορεί και στα ελληνικά, από τις Εκδόσεις Φανταστικός Κόσμος και με τον ελληνικό τίτλο Νεκρός Μέχρι να Σκοτεινιάσει.

Θεωρώ ότι το συγκεκριμένο βιβλίο είναι απλά η εισαγωγή στον κόσμο της Sookie. Περιμένω περισσότερα από τα επόμενα βιβλία της σειράς. Και όχι, δεν έχω δεί την τηλεοπτική σειρά που έχει βασιστεί σε αυτά τα βιβλία, θα το κάνω αργότερα, όταν θα έχω διαβάσει 2-3 της σειράς.

Lesbian Vampire Killers

Νομίζετε ότι πρόκειται για πορνοταινία, και δη λεσβιακή πορνοταινία; Αμ δε! Κάνετε μεγάλο λάθος, αν και ο τίτλος μπορεί να παραπέμπει σε πορνοταινίες Β' Διαλογής. Αφού όμως δεν είναι πορνό, με τι ασχολείται ακριβώς η ταινία αυτή;

Υποτίθεται ότι είναι παρωδία τρόμου, και σατιρίζει τις διάφορες ταινίες και σειρές με βρυκόλακες, από το καταπληκτικό Buffy the Vampire Slayer, μέχρι τις κλασσικές ταινίες του Christopher Lee ως Δράκουλα, από την Hammer Horror. Αλλά, κατά την γνώμη μου δεν τα καταφέρνει τόσο καλά. Δεν γέλασα σχεδόν καθόλου, ε άντε να έσκασα κανά χαμογελάκι.

Και όμως η ταινία αυτή τα έχει όλα: ηλίθιους διαλόγους, πολλά κλισέ, τον εκλεκτό, έναν ιερέα, μία παρθένα... και πολλές γυναίκες ελαφρά ντυμένες να υποκρίνονται τις λεσβίες βρυκόλακες!

Και όμως κάτι λείπει από το όλο εγχείρημα. Διάλογοι και ιστορία μήπως; Αντίθετα νομίζω ότι η ιστορία και οι διάλογοι θα μπορούσαν να σταθούν άνετα και να βγάλουν γέλιο. Σκηνοθεσία; Θεώρησα ότι ο σκηνοθέτης έκανε πολύ καλή δουλειά. Και ο Paul McGann ως Ιερέας ήταν εκπληκτικός. Και εδώ είναι που υπήρχαν σοβαρές ελλείψεις.

Οι δύο πρωταγωνιστές, James Corden [Fletch] και Matthew Home [Jimmy], δεν σταθήκανε στο ύψος των υπολοίπων, και δίπλα στον McGann αυτό φαινόταν ξεκάθαρα. Ενώ θα μπορούσε κάποιος άλλος να βγάλει φοβερά τις ατάκες με τον Ιερέα και τα λογοπαίγνια, ο Corden, που ως Fletch, είχε την μεγαλύτερη επαφή με τον McGann δεν απέδωσε, και φαινόταν σε στιγμές σαν να βαριόταν τον ρόλο του. Αλλά και ο Matthew Home, δεν είχε καλύτερη ερμηνεία. Και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα της ταινίας.

Λόγω των ερμηνειών, ακόμα και αστεία που θα έβγαζαν τρελλό γέλιο, δεν κατάφεραν παρά να με κάνουν να χαμογελάσω ελάχιστα. Και λατρεύω τις αγγλικές σειρές και ταινίες, και ιδίως τις κωμωδίες, που συνήθως με κάνουν να γελάω πολύ περισσότερο από αντίστοιχες αμερικάνικες [Full Monty τρελλάθηκα στο γέλιο στο σινεμά]. Και εδώ έχουμε ένα χλιαρό αποτέλεσμα, λόγω του ανθρώπινου παράγοντα.

Τελικό αποτέλεσμα; Ταινία για να την δείς με φίλους, αλκόολ και φαγητό, για να γελάσεις εις βάρος της ταινίας, και όχι με την ταινία.