Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

Θεός; Ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω.

Είμαι άθεη και το λέω ξεκάθαρα. Είμαι άθεη. Δεν πιστεύω σε θεούς ή σε άλλα υπερφυσικά μεταφυσικά και άλλα παρόμοια κουραφέξαλα όπως αστρολογία, ομοιοπαθητική και παρόμοιες βλακείες. Υπάρχουν ερωτήσεις που μου κάνουν συνέχεια λόγω του ότι είμαι άθεη, και σε αυτήν την ανάρτηση θέλω να απαντήσω στην πρώτη και ίσως σημαντικότερη ερώτηση: Γιατί είσαι άθεη;

Ο πρώτος και κυριότερος λόγος είναι ότι δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία για την ύπαρξη οποιουδήποτε θεού.

Απέρριψα τον χριστιανισμό και άλλες μορφές θρησκείας από τότε που είμουν μικρό παιδι. Θυμάμαι όταν ήμουν 9-10 ετών, και σκεφτόμουνα πόσο ηλίθιες είναι οι ιστορίες για τον Αδάμ και την Εύα, και την πλυμμήρα του Νώε. Ήμουν τυχερή κατά κάποιον τρόπο επειδή ούτε η μητέρα μου ούτε ο πατέρας μου ήταν ιδιαίτερα θρησκευόμενοι, και η μόνη που προσπαθούσε να με πιέσει με την θρησκεία ήταν η γιαγιά μου.

Βαφτίστηκα χριστιανή ορθόδοξη, που στην Ελλάδα όπως όλοι ξέρουμε είναι η επικρατούσα θρησκεία. Η χριστιανική ορθοδοξία είναι λίγο διαφορετική σε πρακτικές από άλλες χριστιανικές θρησκείες. Κατ'αρχήν ο τρόπος που τραγουδούνται οι ύμνοι είναι τόσο απαίσιος που πραγματικά μόνο πονοκέφαλο μου φέρνουν. Είναι βασισμένοι στην Βυζαντινή Μουσική, αλλά όταν ήμουν παιδί μόνο φασαρία μου φαινόντουσαν. Και ακόμα και τώρα δεν τους αντέχω, μου είναι σκέτος πονοκέφαλος.

Ας μην ξεχνάμε το πόσο βαρετό είναι να κάθεσαι στην εκκλησία! Να κάθεσαι χωρίς να μπορείς να κουνηθείς, και να ακούς αυτόν τον απαίσιο θόρυβο που θέλουν να ονομάζουν ύμνους. Να ακούς αποσπάσματα από την Αγία Γραφή που δεν καταλαβαίνεις επειδή είναι γραμμένα σε καθαρεύουσα, που το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων δεν καταλαβαίνει. Για όποιον πάντως θέλει μία μετάφραση της Αγίας Γραφής στα Ελληνικά, υπάρχει από την Ελληνική Βιβλική Εταιρεία. Όχι δηλαδή ότι αυτό το κείμενο διαβάζεται σε οποιαδήποτε γλώσσα! Έχω προσπαθήσει 3-4 φορές να το διαβάσω, και είτε μου'ρχεται να γελάσω με την ηλιθιότητα ή να κλάψω επειδή ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι αυτές οι ηλίθιες ιστορίες είναι ιστορική πραγματικότητα!

Όταν ήμουν μικρή, η γιαγιά μου με κουβαλούσε με το ζόρι στην εκκλησία, και όσο και να πάλευα δεν γινόταν τίποτα. Εγώ άλλα ήθελα να κάνω, όπως να κοιμηθώ το πρωϊ της Κυριακής (τότε είχαμε σχολείο και τα Σάββατα), αλλά με ξυπνούσε και με τραβολογούσε στην εκκλησία. Πότε σταμάτησε αυτό; Πρέπει να ήμουνα 11 ή 12 χρονών. Η γιαγιά μου με τραβολογούσε πριν το Πάσχα στους Χαιρετισμούς. Αλλά οι Χαιρετισμοι είναι Παρασκευή, και τότε τις Παρασκευές το απόγευμα, την ίδια ώρα έπαιζε στην τηλεόραση το "Διάστημα 1999". Αυτή η σειρά ήταν και είναι μία από τις αγαπημένες μου. Και τότε δεν υπήρχαν βίντεο να το γράψεις και να το δείς μετά. Ήταν λίγο πριν τα πρώτα βίντεο. Οπότε εγώ ήθελα να δώ το "Διάστημα 1999" αλλά η γιαγιά μου με κουβάλησε με το ζόρι στους Χαιρετισμούς. Φυσικά η γκρίνια από μένα δεν είχε τέλος. Μπορεί η εκκλησία να κέρδισε εκείνη την μάχη, αλλά εγώ κέρδισα τον πόλεμο. Δεν με ξανακουβάλησε κανείς στην εκκλησία από τότε. Το επεισόδιο το είδα πολλά χρόνια μετά όταν βγήκε η σειρά σε βίντεο, και τώρα τα έχω αγοράσει σε DVD.

Υπήρχε από πάντα η σχέση μου και η αγάπη μου για την επιστήμη. Είναι μία από τις μεγάλες αγάπες μου, και δεν έχω ποτέ σταματήσει να διαβάζω κάτι, ιδιαίτερα σε ότι αφορά την αστρονομία και την φυσική. Οι βασικές μου επιρροές είναι Isaac Asimov, και όχι μόνο για την επιστημονική φαντασία που έγραψε, αλλά ιδιαίτερα για τα βιβλία εκλαϊκευμένης επιστήμης που διάβασα μικρή. Ύστερα, Carl Sagan. Τι να πεί κανείς για έναν επιστήμονα που έγραψε πάνω από 600 επιστημονικά άρθρα, και που η εκπομπή του, Cosmos, ακόμα και σήμερα, πάνω από 20 χρόνια μετά θεωρείτε ένα από τα καλύτερα ντοκυμαντέρ που γυρίστηκαν ποτέ. Διάβαζα Asimov, και ήθελα να ασχοληθώ με την τεχνολογία, τους υπολογιστές, κλπ. Έβλεπα Cosmos και ήθελα να ασχοληθώ με την αστρονομία.

Φυσικά υπέστησα και το Κατηχητικό. Πάλι ιδέα της γιαγιάς μου. Να με αφήνει στο Κατηχητικό μετά την εκκλησία. Δεν μου άρεσε να πηγαίνω στην εκκλησία, φανταστείτε στο Κατηχητικό! Ποτέ δεν πήρα μία συγκεκριμένη απάντηση στο Κατηχητικό, όλο αγάπες του θεού και όλα καλά και όλα τα σχετικά. Βέβαια, και οι "δασκάλες" του Κατηχητικού με συμπαθούσαν ιδιαίτερα, επειδή έκανα τις δύσκολες ερωτήσεις. Οπότε κάποια στιγμή, προς μεγάλη μου χαρά, αποφασίστηκε ότι το Κατηχητικό δεν μου ταίραιζε. (Αυτό ήταν πριν το επεισόδιο με τους Χαιρετισμούς).

Ένα από τα σημαντικά ζητήματα ήταν και το ζήτημα της ανισότητας των φύλων που προέρχεται από την θρησκεία. Ιδιαίτερα όπως μεγάλωνα και έμπαινα στην εφηβεία, δεν κατάλαβα ποτέ γιατί με θεωρούσε η θρησκεία κατώτερη μόνο και μόνο επειδή είμαι θυληκού γένους. Ένα από τα πράγματα που με είχαν νευριάσει περισσότερο ήταν όταν μου είπανε ότι ο σκόπος στην ζωή μου ήταν να βρώ έναν άντρα και να κάνω παιδιά! Και αυτό μόνο και μόνο επειδή τα γεννητικά μου όργανα βρίσκονται μέσα στο σώμα μου και όχι έξω...Γνώριζα για το σεξ, οι γονείς μου μου εξήγησαν για το σεξ όταν μπήκα στην εφηβεία και άρχισα να έχω περίοδο.

Έχω μυαλό, έχω λογική, έχω κριτική σκέψη. Και αυτά ήταν τα εφόδια τα οποία με βοήθησαν να απορρίψω εντελώς τις θρησκείες, ιδιαίτερα από την εφηβεία, όταν άρχισα να σκέφτομαι περισσότερα πράγματα, να μπορώ να χρησιμοποιώ την λογική μου και την κριτική σκέψη. Από τότε πηγαίνω στην εκκλησία για γάμους κηδείες, κλπ. ϊσως και στον Επιτάφιο μερικές φορές περισσότερο τότε από παράδοση παρά επειδή τα πίστευα όλα αυτά. Φέτος, για Πάσχα έφυγα. Πήγα στο Global Atheist Convention 2012 στην Μελβούρνη. Φωτογραφίες και άλλα παρόμοια από την Μελβούρνη στις επόμενες δημοσιεύσεις.

Μία άλλη μεγάλη επιρροή σε αυτόν τον τομέα, που δεν κατάλαβα μέχρι πριν λίγο καιρό το πόσο μεγάλη επιρροή ήταν, ήταν η καθηγήτρια φυσικών επιστημών, η κυρία Casotti. Οι περισσότεροι δεν την συμπαθούσαν, επειδή ήταν αυστηρή, αλλά ήταν πάντα ήταν δίκαιη, τουλάχιστον κατά την γνώμη μου. Μας έμαθε πραγματική επιστήμη, συμπεριλαμαβανομένης και της εξελιγκτικής θεωρίας. Ακόμα θυμάμαι το μάθημα γύρω από την Lucy, τον Australopithecus Afarensis σκελετό που βρέθηκε το 1974.

Πριν από λίγα χρόνια, όταν έγραψα αυτό το άρθρο στα αγγλικά, ήταν που θυμήθηκα ότι η κυρία Casotti μας είχε πεί ότι ήταν άθεη. Και αυτό στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980.

Πως όμως συνηδητοποίησα ότι ήμουν άθεη; Σε μία περίοδο 4 ετών έχασα 4 ανθρώπους που αγαπούσα πολύ. Τον παππού μου από Altzheimer, την γιαγιά μου από φυσικά αίτια, τον πατέρα μου από καρκίνο, και, αυτό που με πλήγωσε περισσότερο, την τότε 26 χρονών μικρή αδερφή μου (2007) από τροχαίο.

Τότε ήμουν θυμωμένη. Με τα πάντα και τους πάντες. Θεώρησα ότι ήταν κάποιο κοσμικό αστείο εις βάρος μου. Πάνω στον θυμό μου, τότε είπα ότι δεν πιστεύω σε θεούς ή κοσμικές δυνάμεις ή ονομάστε το όπως θέλετε. Μπορεί να ήταν πάνω στον θυμό μου, αλλά ήταν αλήθεια. Απλά χρειαζόταν να ξεπεράσω τον θυμό και όλον αυτόν τον πόνο, πριν μπορέσω να συνηδητοποιήσω πραγματικά τι πίστευα.

Αυτό ήταν μία αργή διαδικασία. Με βοήθησαν η οικογενειά μου και οι φίλοι μου σε αυτό. Όλη η οικογενειά μου ήταν πληγωμένη από όλους αυτούς τους θανάτους, αλλά το ξεπεράσαμε μαζί. Και όσο ο καθένας μας να κρύφτηκε λιγάκι μέσα του, ο καθένας μας με τον τρόπο του βοήθησε τους υπόλοιπους. Ο πόνος μαλακώνει με τα χρόνια αλλά δεν φεύγει ποτέ. Πάντα υπάρχει μία μεγάλη τρύπα που δεν γεμίζει και δεν πρόκειται να γεμίσει όταν χάνεις ένα αγαπημένο πρόσωπο.

Τον Ιανουάριο του 2008, παρέλαβα ένα βιβλίο από το Amazon, το "The God Delusion" του Richard Dawkins. Είχα ακούσει για τον καθηγητή Dawkins ως βιολόγο, και ήμουν περίεργη για αυτό το βιβλίο.

Το βιβλίο δεν μου είπε κάτι καινούργιο. Είχα πολλές φορές χρησιμοποιήσει τα περισσότερα επιχειρήματα σε συζητήσεις με πιστούς, όπως η γιαγιά μου και άλλους γνωστούς και φίλους. Εκείνο όμως που έκανε ήταν να με βάλει σε σκέψεις, να βάλει τις σκέψεις μου σε μία λογική, και να με κάνει να καταλάβω ότι, όλον αυτόν τον καιρό, από τότε που ήμουν έφηβη ήμουν στην πραγματικότητα άθεη! Μέχρι εκείνη την στιγμή είχα προσκολληθεί σε μία ιδέα κοσμική δύναμης ή θεού ή πείτε το όπως θέλετε, που είχε νόημα μόνο για μένα και κανέναν άλλο. Κατάλαβα επίσης ότι χρειαζόταν να αποβάλλω και τα τελευταία παράλογα ταμπού που είχαν απομείνει.

Έτσι, δεν ξανανήστεψα την μεγάλη εβδομάδα: δεν έτρωγα κρέας όχι γιατί το ήθελα, αλλά λόγω μίας παράλογης παράδοσης. Και φυσικά χωρίς κρέας προσωπικά, πεινούσα πολύ, και έτρωγα ότι βλακείες μπορούσα να βρώ, πατατάκια, σοκολάτες και παρόμοια για να μπορέσω να ανταπεξέρθω στις ανάγκες του οργανισμού μου. Από τότε που σταμάτησα να το κάνω, είμαι πολύ καλύτερα και περισσότερο ευχαριστημένη με τον εαυτό μου.

Ύστερα ήρθε η ώρα της υποτιθέμενης βλασφημείας. Μα είχα βλασφημήσει πολλές φορές, όταν είχα επικρίνει την θρησκεία για τον παραλογισμό των ιστοριών της Αγίας Γραφής, για τον μισογυνισμό και όλα τα υπόλοιπα. Απλά υπήρχαν κάποια πράγματα που δεν έλεγα ή έκανα. Αλλά μας τέλειωσε και αυτό. Τα πρόσωπα της Αγίας Γραφής δεν είναι τίποτε άλλο από πρωταγωνιστές σε ένα βιβλίο, και μπορείς να τους επικρίνεις, να τους σατιρίσεις και κοροϊδεψεις όσο θέλεις. Sweet Fucking Zombie Jesus!!!!

Είμαι άθεη. Δεν πρόκειται να πιστέψω σε κανέναν θεό, χωρίς τα ανάλογα επιστημονικά στοιχεία. Ακόμα και εαν μου δώσουν τα επιστημονικά στοιχεία, θα πιστέψω ότι υπάρχει, αλλά ο σεβασμός και η αγάπη κερδίζονται. Δεν πρόκειται να σεβαστώ κανέναν θεό, δεν πρόκειται να αγαπήσω κανέναν θεό, χωρίς να το έχει κερδίσει με τις πράξεις του, αν βέβαια ποτέ υπάρξουν επιστημονικά στοιχεία ότι υπάρχει.

2 σχόλια:

My serenity είπε...

Οταν διαβασα αυτα που εγραψες για τους δικους σου, μου υ=θυμισες πολυ τον εαυτο μου.. Μεσα σε 2 βδομαδες (το λεω και ακομα να το συνηθισω καλα καλα) εχασα 3 κοντινα προσωπα, χωρισα μετα απο μακροχρονη σχεση, ειχα και τους γονεις στα προθυρα χωρισμου, και καποια αλλα κερασακια στην τουρτα που αυτα εγω τα επετρεψα να με βλαψουν.. Δεν απερριψα την υπαρξη του Θεου (αυτο ειναι μια αλλη ιστορια..) αλλα καταλαβα οτι η πραγματικη δυναμη βρισκεται μονο μεσα μου και πουθενα αλλου. Αν δεν την βρω εγω να προχωρησω, και αν δεν ριξω μαυρη πετρα πισω μου σε οτι με πληγωσε, κανενας μα κανενας δεν θα το κανει.. Επιβιωση.

Elena Tavoulari είπε...

Καλησπερα Παρασκευη,
διαβασα το αρθρο σου και χαιρομαι που υπαρχουν σ'αυτη την χωρα γυναικες -γιατι δυστηχως το μεγαλυτερο ποσοστο θρησκευομεμενων ειναι γυμαικες, παρολο που οι θρησκειες προαγουν απροκαλυπτα τον μισογυνισμο- που δεν πιστευουν σε αστρολογιες, θεους, δαιμονες και αλλα παραμυθια της χαλιμας. Δυστηχως προς μεγαλη μου απογοητευση δεν εχω γνωρισει ουτε μια γυναικα που να ΜΗΝ πιστευει σ'αυτες τις ανοησιες και αυτο παντα δεν βοηθαει στο να τις παιρνω στα σοβαρα, ποσο στα σοβαρα θα παρεις εναν ανθρωπο που πιστευει στη μετεμψυχωση και στον αναδρομο ερμη, μου προκαλει αναγουλα.
Και εγω απο νεαρη ηλικια συνειδητοποιησα οτι κατι δεν παει καλα και οταν μεγαλωσα αυτη η ιδεα ωριμασε και εδαιωθηκε μεσα μου, αλλα δυστηχως δεν ειναι ευκολο να το δεχτουν οι ανθρωποι που σ'αγαπουν και σε γενικες γραμμες ο κοινωνικος σου περιγυρος.
Σε δεχονται, σε αγαπουν και σε συμπαθουν μα οταν αναφερεις τα πιστευω σου τους πιανει ενα συγκρυο και δεν ξερουν πως να νιωσουν και απλα το θαβουν στο πισω μερος του μυαλου τους.
Επισης ανεφερες το θεμα της νηστειας, εγω εδω και 3 χρονια εχω επιλεξει να ειμαι veggan και ετσι δεν μου ηταν προβλημα και θεωρουσα υποκριτικη ολη αυτη την αποχη(ξερεις για να τα πηγαινουμε καλα με το τριπτυχο πατηρ, υιος και περιστερια).
Τελος, ανεξαρτητα των συμπερασματων που βγαζουν οι αλλοι λογω των επιλογων σου, εγω εχω φιλελευθερες ιδεες και με εχουν πει κομμουνιστρια/αναρχικη ενω η πολιτικη ουτε καν με συγκινει ουτε με εκφραζει για κανεναν λογο, επειδη ειμαι αθεη, rock n' roll, veggan, διαβαζω πολυ (sci-fi, εκλαικευμενη επιστημη, high fantasy-ειχα ξεκινησει με το επος του Ελρικ, του Μουρκοκ, κλασσικη λογοτεχνια, ιστορια, κομιξ), videogames και αλλα nerdy habbits στηριζω τις επιλογες μου καθημερινα, γιατι ειναι ο τροπος ζωης μου και ειναι εγω και το διαφορετικο μπορει να τρομαζει αλλα και εμπνεει τον αλλον,καποιες φορες. Και ενω οταν ημουν μαθητρια και αργοτερα φοιτητρια η οικογενεια μου μου ελεγε λιγο πολυ, οτι ολα αυτα ειναι νεανικα καπριτσια και σε βαθος χρονου θα εξαλειφθουν τους απεδειξα οτι ειναι λαθος.
Ο λογικος τροπος σκεψης, ο προοδευτικος νους και ο σκεπτικισμος ειναι μακροχρονιες ασθενειες...